İnsanlığın Efendisi

Yine hicranla seni andı gönül,

Tende cânım, rûh-u Revânım Cânân.

Andıkça hasretlere yandı gönül;

Ne olur kıl artık vuslata şâyân.!

Seven ve ağlayan bir bîçâreyim,

Kararsız, derbeder hep âvâreyim,

Yıkılıp dökülmüş bir virâneyim;

Hâl-i hazînim tam mevsim-i hazan..

Güller gülse de ağlıyor hep bülbül,

Bir dert küpü sanki şimdi şu gönül;

Bilmem mümkün mü bu hâle tahammül?

Rûhumda âh u zâr, dilimde figân.

Yanıp kebap oldum, ümidim yıkma!

İtâb et ama ağyâra bırakma!

Vefasız bir kulum cürmüme bakma!

Tavsîfe ne gerek, her şeyim ayân.

Bilirsin gayri imdat edecek yok;

Gönlümü dertten âzâd edecek yok;

Kıtmîr'i başka âbâd edecek yok;

Hatırım virâne, gözlerim giryân.

Gel vur mızrabını kalbimi söylet!

Vur rûhûma nağmelerini dinlet!

Bu gönlüme geleceğini vaat et!

Vaat et ki, kalmadı dizimde dermân..!

Fethullah Gülen