Bad-ı saba

Ellerimde kalan gün doğuşundan esen zarif ve latif rüzgar…

Semtinden esen kelimeler Efendi’me açılan avuçlarımda birikiyor…

Perişanım..takatsiz..Bi-derman..bi-çare,bi-kez

Mırıldanıyorum içimden tek dostum

Bad-ı saba ile sehervakti…

Bad-ı Saba’msın;

Yakub’a Yusuf’un gömleğinin kokusunu getiren rüzgarsın.

Makamına ancak bu rüzgarla ulaşırım.

Nefsin kuruntularından kurutulmanın iç huzurunu verdin ben’ime.

Yüreğime soldan esen kurtuluş nefhasısın

Yüreğine sinen misk ve sümbül kokularını ruhuma yolluyorsun.

Bad-ı Saba’msın;

Bahçedeki reyhanları kelimelerime can suyu diye getirensin.

Nergisin didelerini açansın,ruhumu dingin tutan sensin.

İsa nefesi gibi alacalardan azat olmaya nedensin.

Can verensin.Duamsın, çağrımsın,kabulümsun.nefesimsin,

Yolunun muhaciriyim.

Bad-ı Saba’msın;

Habercimsin,rehberimsin,ayetimsin,ışığımsın.

O kadar aciz ve perişanım ki yarin kapısına götürensin.

Bir gül gibi solarsam ruhumu götürensin.

Dermanımsın,ilacımsın

Kıskanır oldum seni.ben maşuka ulaşmazken sen onu görür oldun.

Bad-ı Saba’msın;

Fuzuli gibi :Ayrılık hastası olan bedenim iyileşmek için sürekli senden iyilik haberini getirmesini isterim.

Ölüm dediğin ne ki ;

yük olan bedenlerimizin ruhumuzdan sıyrılması,

ruhumuzun hafiflemesi….