Senai Demirci
Nerededir insanın kalbi?İnsanın bir kalbi olduğunu unutanların “çok kolay” (ama zalimce, ama cahilce!) yaşadığını tahmin etmek zor değil. Onlara herkes bir süpermarket vitrininde paketlenip etiketlenmiş ürünler gibi görünüyor olmalı: “Bu solcu: uzak dur!” “Bu Kürt: kızını verme!” “Şu başörtülü: kesinlikle gerici!” “Şu dekolte giyinmiş: ahlaksızdır!” Etiketlere bakıp kimi ne kadar benimseyeceğimize karar veriyoruz. Etiketlenmeye de razı oluyoruz. Etiketleri üzerimize yapıştıranları hiçbirimiz görmüyoruz, bilmiyoruz. Hem etiketlenen hem etiketlere bakan bizler, sevgisizliğin ve anlayışsızlığın karanlığında, el yordamıyla, dost, eş, arkadaş, sırdaş, yoldaş, nişanlı, damat, gelin vs. arıyoruz.
Rasyonel hesapların ardı sıra koşarken, peşin hükümlerin kördüğümüne ayaklarımızı dolarken, en önce kendi kalbimizi gözden çıkarıyoruz. İnsanın, insanlığını, kalpsiz bir kategorizasyonda siliyoruz. Kalbini unutan neyin hatırını bilir ki? Kalbini yitiren neyi bulur ki?
Bu satırları yazdığım sırada, bilgisayarımın ekranına şu haber düştü: “Gazi Üniversitesi’nde peruk avı!” Gel de yanma şimdi! Ne büyük kalpsizlik değil mi? İyi ama, saçını “gösterirmiş gibi” yapmaktan başka çaresi kalmasa da, hiç olmazsa, kendi saçını saklama duyarlılığını bir başkasına ait saçların ardına gizleyen, vicdanıyla başbaşa kaldığında cılız da olsa “göstermedim işte” diyebilme savunmasına sığınmaya hazırlanan o körpecik genç kızların kırılgan kalplerini görmeyi başkalarından bekleme hakkımızı kaybediyoruz.
Kalpsiziz biz. Kalpsiz... “Onlar” değil sadece. “Bizler” de...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder