Ah Mine'l-Mevt

Bir fısıltı Yunus'tan...
Kulaklarda zaman zaman...

"Hakikat bilirsin
Bir gün ölürsün
Ya niçin verirsin
Özün gümâne"

Cevap gelir dillere...
İyimser gönüllere:

"Benim bunda kararım yok; ben bunda gitmeye geldim"
Ardından bir büyük ikaz; hayal meyal, siyah beyaz:

"Berk yapıştın şol dünyaya, koyup gitmeyesin gibi
Karanu yalınız sinde (kabirde) varıp yatmayasın gibi"

Ve bir serzeniş; gelişten sonda gidiş,

"Günde birin gide durur
Komşun sefer ede durur
Ecel bir bir yuda durur

Bu dünyaya mağrur nedir"
Söz doğrudur, düşünen bilir...

Doğruya delil mi istenir? İşte delil, iyi bil:

"Şu dünyaya gönül veren, son ucu pişman olusar
Dünya benim dedikleri, hep ona düşman olusar".

Çevrilir kalpler tebessüme bir dem...
İyi niyet akar yüreklere hem...
Sıcak mı sıcaktır; duru ve berraktır.
Ötelere bir bakış dervişçesine...
Hakikat sırrına ermişçesine...

"Gelin bugün yanalım, yarın yanmamak için
Ölelim ölmez iken, yine ölmemek için".

Çünkü, "Ten fanidir can ölmez /
Çün gitti geri gelmez
Ölür ise ten ölür

Canlar ölesi değil"dir.

Artık düşün ve karar ver; ki kararın cihan değer:

"Bir hastaya vardın ise
Bir içim su verdin ise
Yarın anda karşı gele
Hak şarabın içmiş gibi"

Ölüm; bir an... Ve duruveren zaman...
Varlığın mutlak âdeti; herkese eşit adaleti...
Ötesi, berisiyle ölçülen hayât...
Amansız, gümansız heyhât!..

Ölürken hem doğmadır bu; hem biterken olmadır...
hes"Soru ap olmayısar, dünya ahiret koyana
Münker Nekir ne soralar, Tek olucak cümle murad".

Ötesi zaman aşırı bir adım, sonsuzu bunda anladım:

"Bu şardan üç yol çıkar, biri cennet biri nâr
Birisinin arzûsu maksûd dîdâra benzer".

Hani ya âyette buyurulur; buyurulur da duyurulur: "Bm. (Kıyamet koptuğunda) siz de (ey insanlar) üç sınıf olmuşsunuz. Amel defteri sağından verilenler; ne mutlu o sağcılara!..
Amel defteri solundan verilenler; ne acıklı durumda o solcular!..
(Bir de üçüncü sınıf ki onlar hayır işlemekte) ileri geçenler, (cennete girmekte de) ileri geçenlerdir. (Vakıa, 7-10)"

Yunus... Koca Yunus!.. Bizim Yunus!..
Ölümden ötesine yolun ve yolculuğun mübarek olsun...
Canına rahmet, ruhuna şâdlık dolsun...
Güzel söylemişsin; şeker yemişsin ve

Ne tamudan (cehennemden) yer eyledim
Ne uçmakta köşk bağladım
Sen'in için çok ağladım
Bana Sen'i gerek Sen'i" demişsin.

Çünkü inanmışsın Mevlâ'ya ve nihayet ermişsin mânâya:

"Mânâ eri bu yolda melûl olası değil
Mânâ duyan gönüller her giz ölesi değil"

Yunus... Emrem Yunus!.. Usta Yunus!..
Nasıl başardın bilsem; sencileyin diyebilsem:
"Al gider benden benliği
Doldur içime Sen'liği
Bunda iken öldür beni
Varıp anda ölmeyeyim".

Kaç kula nasib olmuş; kaç gönle girmiş dolmuş; şu sadeden de sade ve muhteşem ifade:
"Bu dünyadan gider olduk
Kalanlara selam olsun
Bizim için hayır duâ
Kılanlara selam olsun".

Kimdir ki ölürken bunca fedakar, ve kimdir ki kula dost, ALLAH'a yar?!.. Oruca niyetli bir günde...
Bir kuşluk vakti hüznünde, "Aşık öldü deyû salâ verirler".
Bir salâ; derinden derunîden... Taa içler yakan Hüseynî'den:

- Essalâtü vesselâmü aleyk!..
Ötesi?!... Ötesi,
"Öldü diyeler
Kaydım yiyeler
Bir kuş olubam
Çıkam aradan"

Gayrı varsın "Acı dirliğim isteyen; tatlı dirilsin dünyada" ve
Ulu Tanrı'm, "Kim ölümüm ister ise, bin yıl ömür ver Sen ona"

Ve bir fısıltı Yunus'tan... Kulaklarda zaman zaman...

"Gelimli gidimli dünya
Son ucu ölümlü dünya"

İSKENDER PALA